Urfa da’yız. Annem, babam, kardeşim,
kuzenlerim… Akşamın bir vakti, herkes işten çıkmış eve dönme çabasında, biz ise şehre
yeni gelmişiz, merakla dolaşıyoruz, bir yandan da akşam yemeğine geç kalmamak
için acele ediyoruz. Ben yine elimde makinem, fotoğraf çekme çabasındayım, ama
ışık gitti gider; annemlerin acelesi... Zaten genellikle ifade ederim, fotoğrafçı yalnız olmalıdır ve
yalnızlığın şahidi. Evet, yalnızlık paylaşılmaz ama bir an da olsa tanık olabilir ona fotoğrafçı. Benim de en sevdiğim tanıklıktır bu fotoğraf, belki en güzeli.
Her neyse akşamın bir vaktiydi, kaldırımda bir
simitçi gördüm kalabalığın arasında, ama farklı bir şey vardı, hemen klasik
simitçi çocuk fotoğrafı çekmiş demeyin; uyuyordu yavrucak. Ve işte dedim, bir
yalnızlık daha karelenmeyi bekleyen. Öyle kendi halinde, güzelce uyuyakalmış, bence
sabahtan beri birçok sokak dolaştı o küçük ayaklar. Aslında şuan bu ufaklık
kadar masum ve doyasıya uyumayı unutmuş ne çok adam tanıyorumdur, pek başarılı,
büyük işleri güçleri olan, hayat yarışında dörtnala koşan, halk arasında “adam
olmuş” adamlar. Masum ve beyaz bir eşek düşünün. Daha sıpa. Büyüyecek, yük
taşımasını öğrenecek vücudu. Biraz kirlenecek postu, sonra yaşlanacak, sonra
yılların yorgunluğu ile huzurla uyuyacak. Sahibi ise her zaman o
siyah, yağız atından bahsedecek. Heybetli parlak yeleli. Sıkılmasın diye
değil, eşe dosta görünsün diye ara sıra çiftlikten çıkarılan ve dolaştırılan. Güzelliği
ve hızları ile yarıştırılan pek şekil atlar. Siz şimdi asıl kahraman, o evin tüm
yükünü çeken masum eşekti deyip üzülmeyin. Bence eşek daha keyifli yaşadı. Kahraman
olmadığı için şanslıydı. Şehvetin, gücün ve kazanma hırsının yükü daha ağırdır.
Çok para kazanmak, hep para kazanmak, para için yaşamak, hep güzel kalmak, çok
güzel kalmak… Siz hiç huzurlu ve sakin bir siyasetçi gördünüz mü, hep gergin
tetiktedirler veya tatilde cep telefonunu kapatıp ayaklarını uzatıp kaygısızca
dinlenen bir bankacı? Ya da makyajsız ve salaş dolaşan, arkadaşları ile şöyle
kralından bir esnaf lokantasına giden manken? Hayır. En gerçekçi efektlerle
çekilmiş bir Hollywood filminde bile süper kahramanları pijamaları ile
dinlenirken göremezsiniz, ancak süper güçleri ellerinden alındığında ilk kez
huzurlu bir uyku çekerler. Kahraman olmak da bir dert, asıl onlara üzülün
derim. Bizlerin hep mutlu, en mutlu; arkadaşlarından da mutlu olmak gibi bir
kaygısı var, gdo’lu bir içgüdü sonradan edindiğimiz. Ve bu nedenle bazen birçoğumuz,
şuan bu minik sıpa kadar sahici uyuyamıyoruz yataklarımızda.
Sokağın ortasında o çocuk yalnızdı, ben ise onun
için bir kalabalıktım içinde bulunduğu. Doğal olarak özendim ona, kesin yaramazlık yapıyordu hayalinde. Fotoğraf çekmek için çok yaklaşmadım, biraz uzakta konumlandım. Hemen yere uzandım, bizimkiler beni unutmuş
yürümeye devam ediyorlardı, fazla zamanımın olmadığını biliyordum. Kadrajı
düşünüp, ayarlarımı yaptım, amacım kalabalığın içinde çocuğu net ve sabit;
diğer öğeleri hareketli bir telaş içinde kılmaktı. Amacıma da ulaştım gördüğüm
kadarıyla, ama biraz titremişti fotoğraf ve aynı pozu bir daha denemek
istiyordum. İkinci kareyi denemek için ayarlarımı yapıp gözümü vizöre
götürdüğümde çocuk ayağa kalkıyordu. Sonra yanımdan geçen biri yakalayabildin
mi dedi. Ne demek istediğini sorduğumda, yanından geçen kadın uyuyan çocuğa vurdu gitti görmedin mi dedi. Hadi ya, çektiğim pozu kontrol
ediyordum, dedim. Sokak olağan akışı içinde hayatına devam ediyordu. Çok işlek
bir karınca yolu üzerinde gibiydim. İrkildim. Sonra kalktım, kendimi çok yalnız
hissettim.
Mustafa Kara
Urfa/2007
Urfa/2007
